Słowianie –Język –Geny –Historia

Moderator: Lappa


Posts: 168
Joined: Mon Feb 18, 2013 6:50 pm
PostPosted: Mon Apr 14, 2014 11:11 pm
Atim wrote:
(A swoją drogą, Twoja archeologiczna i etymololgiczna wypowiedź zaciekawiła mnie).


viewtopic.php?f=183&t=1484&p=20562#p20562

Obiecałem wyjaśnienia, dlatego zaczynam nowy wątek.

Słowo ‘orzeł’ jest rekonstruowane w języku PIE jako ‘*h2or-‘ gdzie ‘h2’ jest spółgłoską laryngalną (krtaniową). Ta rekonstrukcja opiera się na tzw. teorii laryngalnej.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Teoria_laryngalna
Teoria laryngalna powstała aby wyjaśnić obecność długich samogłosek w języku greckim czy sanskrycie. Sanskryckie słowo ‘*ārya’ „Aria, Aryjczyk, szlachetny” zaczyna się od długiej samogłoski ‘*ā’ i jest rekonstruowane w PIE jako ‘*h4eros’ lub ‘*h4eryos’, gdzie ‘*h4’ jest spółgłoską laryngalną.

Aby lepiej wyjaśnić problem zacytuję fragment z nowej książki Nicholasa Zair:
“The Reflexes of the Proto-Indo-European Laryngeals in Celtic’ Nicholas Zair, University of Cambridge 2012.

Image

http://www.brill.com/reflexes-proto-ind ... als-celtic

Okazuje się, że rekonstruowane w języku PIE samogłoski laryngalne ‘*h2’, ‘*h4’ i inne wcale nie muszą być głoskami o artykulacji gardłowej lub krtaniowej. Artykulacji gardłowa lub krtaniowa była próbą łączenia PIE z językiem protosemickim, co jest dzisiaj odrzucane. De Saussure, twórca tej teorii, sugerował na początku możliwość dyftongów zawierających ‘*-i-‘ lub ‘*-u-‘.
Rzeczywiście długie samogłoski mogą brać się np. w Sanskrycie z obecności ‘y’[’j’] lub ‘w’ [‘ł’] w pierwotnej formi:
Image
http://link.springer.com/article/10.100 ... 982#page-1

Słowa podobne do zaczynających się od dyftongów ‘ło-‘ lub ‘jo-‘ itp. w sanskrycie mogą przejść w monoftongi długie ‘ā’,’ī’,’ū’.
Według prawa Brugmanna indoirańskie ‘ā’ < ‘ PIE ‘o’, ale prawo Brugmanna nie jest już przez wielu akceptowane i uważa się, że powstanie samogłoski długiej ‘ā’ w Sanskrycie wiąże się z obecnością głoski laryngalnej ‘*h’, która jak wykazaliśmy może mieć różne wartości fonetyczne, np. ‘ło-‘ lub ‘jo-‘ lub ‘ho-‘ lub’go-‘ itp.

Teraz trochę o gwarach słowiańskich na przykładzie języka polskiego.
W języku polskim i w dialektach prasłowiańskich występowała tzw. prejotacja:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Prejotacja

http://www.gwarypolskie.uw.edu.pl/index ... &Itemid=58

‘o’>’jo’

Innym procesem fonetycznym zachodzącym w dialektach słowiańskich jest tzw. prelabializacja:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Prelabializacja

http://www.gwarypolskie.uw.edu.pl/index ... &Itemid=58

http://www.gwarypolskie.uw.edu.pl/index ... &Itemid=58

‘o’ >’ło’>’wo’

Ważny zjawiskiem jest też przydech:

http://www.gwarypolskie.uw.edu.pl/index ... &Itemid=58

‘o’>’ho’/’go’


W oparciu o te i inne zjawiska językowe możemy lepiej zrozumieć pochodzenie różnych form słowa ‘orzeł’ w „Słowniku Etymologicznym Języków Słowiańskich’ Olega Trubaczewa:

Image

Jeśli teraz porównamy te słowiańskie formy z analogicznymi formami w innych językach IE i przeprowadzimy analizę semantyczną, zobaczymy jak wszystkie te słowa są sobie pokrewne znaczeniowo i zrozumiemy co łączy ‘orła/orja’ z ‘ārya’, z ’herosem’, ’chorsem’, ‘erosem’, ‘virajem’ itp.
Co łączy orła z prawem, prawdą i szlachetnie urodzonym, konia z bohaterem i miłością, orła z koniem i mężnym wojownikiem, itp.? To są wszystko formy pochodzące z jednego słowa. Jeśli mamy podobieństwo formy i podobieństwo znaczenia, to słowa muszą być pokrewne.
Wyjaśnienie jest proste i łączy się z religią. Te wszystkie terminy są metaforami, symbolami, cechami, funkcjami i imionami boskości w IE religii solarnej.
Zadziwiające, jak to wszystko dzisiaj zgadza się z genetyką: : miejsce gdzie ta religia powstała, o czym świadczy słownictwo, i skąd rozprzestrzeniło się R1a-Z283 wydaje się leżeć między Wisłą i Dnieprem - najprawdopodobniej w pobliżu Karpat.

Ale o tym więcej w następnej części.
Last edited by Wiarus on Tue Apr 15, 2014 6:47 am, edited 1 time in total.

Posts: 587
Joined: Thu Mar 15, 2012 11:59 am

YDNA:
Adam-L74; R1a-YP4700
MtDNA:
H14a
PostPosted: Tue Apr 15, 2014 5:42 am
Wiarus wrote:Rzeka Orel/Orzeł (ros. Орёл, Orioł), nad którą ludy ceramiki sznurowej mieszały się z ludami stepowymi kultury Jamna, jest istotna dla rozważań językowych. Niedaleko leży też miast Orzeł, (ros. Орёл, Orioł)
Mamy tu region hydronimii słowiańskich.
Słowiańska forma Orioł/Orieł(Orzeł ri>rz) została zachowana w językach ugrofińskich jako ‘*orya’ „niewolnik” z którą językoznawcy łączą indoirańskie ‘*ārya’ „szlachetny”. O związkach między ugrofińskim ‘*orya’ i indoirańskim ‘*ārya’ pisze np. D. W Anthony.


Atim wrote:
Wiarus wrote: Polskie słowo pokrewne indoirańskiemu ‘*ārya’ to ‘orzeł’.
Nie wiem, a chciałbym wiedzieć, jaki językoznawca łączy pochodzenie słowa "arja" ze słowem "orzeł".
Słowo “orzeł” ma związek z pie: or/er (+ sufiks "samczy"), por. łąc. "or-iri" - 'wschodzić, wznosić się'.
Podobieństwo dwóch słów wcale nie znaczy etymologii, wspólnego ich pochodzenia.
Tak jak np. podobieństwo słów "lub" i "lubi" :lol:
wcale nie oznacza ich wspólnego pochodzenia.


Wiarus wrote:Atim, napisałem, że wyjaśnię w nowym wątku. Wstrzymaj się z kombinowaniem, bo nie wiesz o co chodzi. Poczekaj.

Pytam więc, po przeczytaniu Twojego pracowicie wyżej WYKOMBINOWANEGO tekstu, kto kombinuje?

Powtarzam. Nie można podobieństwa słów utożsamiać z ich wspólnym pochodzeniem, jak spójnik “lub” nie ma współnego pochodzenia z czasownikiem “lub” (‘kochaj’). Etymologia oparta jedynie na podobieństwie, a nie na historycznych funkcjach składników morfologicznych, nazywana jest “etymologią ludową”

W słowie “orol” jest zakodowany p.i.e przedrostek, oznaczający “or”, oznaczający ‘zapoczatkowanie, wschodzenie, wznoszenie się’ .
Por. greckie: orghanono (organizować), orghono (orać), oros (góra), orizo (wyznaczyć), orizondas (horyzont). Łacina klasyczna: oriri (podnieść się, powstać, wschodzić, rodzić, rosnąć), orsus (początek), ordiri (zaczynać), orare (prosić) ora (brzeg, krawędź, kraj).

Tak więc słowo “orol” (orzeł) nie ma nic wspólnego z etnonimem “arja”, choćby było jakieś na to zapotrzebowanie ideologiczne. To już przebrzmiała arja (śpiewka).

Posts: 168
Joined: Mon Feb 18, 2013 6:50 pm
PostPosted: Tue Apr 15, 2014 6:28 am
Atim wrote:
Powtarzam. Nie można podobieństwa słów utożsamiać z ich wspólnym pochodzeniem, jak spójnik “lub” nie ma współnego pochodzenia z czasownikiem “lub” (‘kochaj’). Etymologia oparta jedynie na podobieństwie, a nie na historycznych funkcjach składników morfologicznych, nazywana jest “etymologią ludową”

W słowie “orol” jest zakodowany p.i.e przedrostek, oznaczający “or”, oznaczający ‘zapoczatkowanie, wschodzenie, wznoszenie się’ .
Por. greckie: orghanono (organizować), orghono (orać), oros (góra), orizo (wyznaczyć), orizondas (horyzont). Łacina klasyczna: oriri (podnieść się, powstać, wschodzić, rodzić, rosnąć), orsus (początek), ordiri (zaczynać), orare (prosić) ora (brzeg, krawędź, kraj).

Tak więc słowo “orol” (orzeł) nie ma nic wspólnego z etnonimem “arja”, choćby było jakieś na to zapotrzebowanie ideologiczne. To już przebrzmiała arja (śpiewka).

Atim, prosiłem, abyś wstrzymał się ze swoimi atakami, aż skończę wyjaśnienia. To trzeba wyjaśnić i omówić dokładnie, a nie kierować się ideologią , tak jak Ty.
Twierdzisz, że ‘arya’ nie ma nic wspólnego z ‘orłem’ bo orzeł pochodzi od słowa oznaczającego ‘wznoszenie się, wschodzenie, zapoczątkowanie’. Mylisz się, ‘ārya’ łączy się z wznoszeniem, wschodzeniem, górą itp.:
Image
Image
Image

Człowiek dobry, szlachetny to ten, który góruje nad innymi, jest lepszy, bliżej nieba, jak orzeł. Nawet w dialektach słowiańskich mamy ‘aroł/garoł’, 'oreł/goreł' itp.
Atim, poczekaj aż skończę wyjaśnienia. Trzeba widzieć całość, aby zrozumieć.

Posts: 587
Joined: Thu Mar 15, 2012 11:59 am

YDNA:
Adam-L74; R1a-YP4700
MtDNA:
H14a
PostPosted: Wed Apr 16, 2014 8:50 am
Wiarus wrote: Człowiek dobry, szlachetny to ten, który góruje nad innymi, jest lepszy, bliżej nieba, jak orzeł. Nawet w dialektach słowiańskich mamy ‘aroł/garoł’, 'oreł/goreł' itp.
Atim, poczekaj aż skończę wyjaśnienia. Trzeba widzieć całość, aby zrozumieć.

Mam prawo weryfikować przesłanki, niezależnieod rezultatów.
Domyślam się, do czego zdążasz. Cel nie uświęca środków!

Return to Język Polski

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest